خط اسلامی برای خود مقامی خاص دارد. اگرچه بعضی از آثار و علائم آن در خطوط قبل از اسلام نیز دیده می شود، ولی اولین َسند آن وابسته به خط مبارک حضرت محمد بن عبدالله (ص) می باشد زیرا آن حضرت برای تبلیغ اسلام کتابت می فرمودند.
تاریخچه خط اسلامی فوق العاده جالب است. کوفه، جائی که خط اسلامی از آنجا گسترش یافت مسلماً حائز کمال اهمیت است، ولی در نیمه سدۀ دوم؛ خلفای عباسی نزدیک کوفه، بغداد را به عنوان یک مرکز فرهنگی اسلامی جداگانه قرار دادند. جائی که "ابوعلی بن مقله" (متوفی 338 هجری) روش نوشتن خط اسلامی را وضع نمود و به همین جهت آنرا «خط المنسوب» نام نهادند. این سبک جایگزین سبک ابتدائی خط کوفی گردید. پس از این "ابن مقله" (متوفی 423 هجری) آنرا توسعه بیشتری داد، سپس یاقوت مستعصمی (696 هجری) مجدداً زیبائی خاص دیگری بدان اضافه نمود؛ به قسمی که به واسطه آن خط اسلامی یعنی "خط نسخ" موقعیت خاص و مستقلی حاصل نموده و در زمرۀ فنون لطیفۀ دنیا قرار گرفت. در این خط، استادانی در عالم اسلام پیدا شدند که امروز موجب مباهات و فخر می باشند.
پس از حاکمیت اسلام، به علت رواج رسم الخط عربی انقلاب عظیم فرهنگی در ایران به وجود آمد و به واسطه نفوذ فرهنگ اسلامی در زبان قدیم ایران رسم الخط عربی رواج یافت. استادان و دانشمندان پس از مدتی چنین احساس کردند که فارسی و عربی دو زبان از هم جدا هستند که با یک رسم الخط که عربی باشد نوشته می شدند در حالیکه قواعد دستوری (صرف و نحو) آنها از یکدیگر جدا و متمایز است و گذشته تاریخی هر دو جدا می باشد، به همین سبب باید در شیوه نوشتن هر دو خط تا اندازه ای فرقی موجود باشد. تا آخر سدۀ هفتم هجری خط نسخ و تعلیق در توران و ایران موقعیت خاص و مستقلی پیدا کرد. نا گفته نماند که محققین این را نیز پذیرفته اند که خط نستعلیق دراصل ترکیبی از خط نسخ و تعلیق می باشد.